Agata Jałosińska

Zakończył się 7. Międzynarodowy Festiwal Filmowy Żydowskie Motywy. Feniksy, statuetki dla zwycięskich reżyserów, rozdano w sali kina Muranów. Wśród nagrodzonych – filmy mówiące o przeszłości, pokazujące dylematy codzienności i zastanawiające się nad przyszłymi zmianami.

www.youtube.com/watch?v=UexvtLwEAOw

wideo:  Tomek Kurowski

Zwyciężył „Prezent dla Stalina” w reżyserii Rustema Abdrashova.

Brązowego Feniksa dla filmu fabularnego dostał Omri Givon za „Siedem minut w niebie”. Twórca „Opuszczając gniazdo”, Eric R. Scott, został uhonorowany trzecim miejscem w kategorii filmu dokumentalnego. Historia dwóch kobiet, przedstawiona wfirmie „Czarodziejka”, znalazła uznanie jury. Reżyserki, Moran Somer i Michal Abulafia, uhonorowano trzecią nagrodą w kategorii filmu krótkometrażowego/eksperymentalnego/animowanego.

Michal Abulafia i Moran Somer, fot. Filip Błażejowski

W tym roku zostały przyznane dwa drugie miejsca w kategorii filmu dokumentalnego. Wyróżniono film „Einsatzgruppen – brygady śmierci” francuskiego reżysera, Michaëla Prazana oraz, równorzędnie, dokument „Pizza w Auschwitz”, wyreżyserowany przez Moshe Zimermana. Benjamin Freidenberg, autor „Wycieczki z przewodnikiem” został uhonorowany Srebrnym Feniksem dla filmu krótkometrażowego/eksperymentalnego/animowanego.

Michaël Prazan, fot. Filip Błażejowski

Jak co roku, swoje nagrody przyznały współpracujące z Festiwalem, organizacje żydowskie. Wyróżnienie Fundacji Shalom otrzymał film „Religion.com”, w reżyserii Rona Ofera. Obraz Alexandra Stupnikova, „Wyklęci. Żydowscy partyzanci z Białorusi”, wygrał nagrodę Związku Postępowych Gmin Żydowskich „Beit Polska”. Nagroda Gminy Żydowskiej trafiła w ręce młodego reżysera, Ivo Krankowskiego za film „8 historii, które nie zmieniły świata”. Odebrał go wspólnie z pomysłodawcą scenariusza, Janem Śpiewakiem. Młodzi twórcy otrzymali również nagrodę publiczności.

Alexander Stupnikov, fot. Filip Błażejowski

Tomasz Kurowski

www.youtube.com/watch?v=wp0bp249zIg

Byłem zdziwiony, że przez 75 lat nikt nie nakręcił filmu o żydowskich partyzantach. Poprosiłem o pomoc organizacje żydowskie. Kiedy  dowiedziały się o moim zamyśle, usłyszałem: Żydowscy partyzanci? To śmieszne. Powiedzieli, że jeśli zrobię film o Holokauście, wtedy chętnie mnie wspomogą finansowo. Na szczęście udało mi się ich przekonać. Powiedziałem, że dotarłem do ludzi, którzy byli świadkami tych wydarzeń. Stworzyłem ten film, aby moje wnuczki wiedziały, że Żydzi nie tylko bezczynnie ginęli w obozach, ale byli też bohaterami, którzy potrafili walczyć o swoją wolność. Gdy zapytałem 83-letniego dowódcę partyzantów o chwilę w życiu, w której czuł się wolnym człowiekiem, odpowiedział, że ani przez chwilę nie czuł się zniewolony. Czuł swoją wolność tam w lesie, z innymi partyzantami, z pistoletem w kaburze. I taką właśnie postawę chciałem pokazać.

Not. Luiza Zientek

Wyklęci. Żydowscy partyzanci z Białorusi

Anna de Tusch-Lec, widz:

Film bardzo mnie poruszył  i zaciekawił. Jestem zaskoczona, że na Białorusi Żydzi mogli uciekać do lasów i tworzyć partyzantkę. To znaczy, że antysemityzm nie mógł być tam bardzo duży. Żydzi z białoruskich gett mogli próbować naprawdę się bronić i próbować ocalić swoje życie. Godnie walczyli. Jak reżyser mówił po pokazie – „byli nie tylko ofiarami”. W Polsce Żydzi w ogóle nie mieli szans na sprzeciw. W polskich gettach były powstania, ale w większości wszyscy w nich ginęli. Film o wydarzeniach sprzed 75 lat pokazuje, że historia jest nadal nieodkryta. Jestem wdzięczna, że mogłam go zobaczyć.

Not. Magdalena Mips