Rozmowa z Małgorzatą Florczyk, fotografką, której prace można oglądać na wystawie festiwalowej „Dwie Pragi w refleksach żydowskich”  we foyer kina Muranów.

Iza Michaliszyn, Edyta Gogo, Dominika Jakowiecka: Pierwsze wrażenia po otwarciu wystawy?

Małgorzata Florczyk: To moja pierwsza wystawa. Gdy dowiedziałam się, że wernisaż będzie w dniu otwarcia festiwalu, zaczęłam skakać i piszczeć z radości, aż mój mąż się przestraszył.

Małgorzata Florczak, fot. Natalia Jamiołkowska

Jaki jest główny motyw wystawy?

Fotografie przedmiotów, które pochodzą z różnych stron świata, „wlepione” w miejsca, które kiedyś były żydowskie – w których mieszkali i tworzyli Żydzi. W tej chwili są to miejsca kompletnie zniszczone albo zapomniane przez świat, brak tam informacji o tym, że kiedyś wiązały się z kulturą i życiem ludzi pochodzenia żydowskiego. Usłyszałam o nich od ludzi, którzy pamiętali Żydów tam mieszkających, pracujących. Mieli oni wpływ na życie i wygląd miasta.

Skąd brała Pani te przedmioty?

Większość z nich to przedmioty nowe, pochodzące od osób pośrednio związanych z judaizmem, tylko jeden z nich jest stary, pochodzi od Żyda i jest w jego rodzinie od pokoleń. Wstawienie tych rzeczy w miejsca niezwykle znaczące dla kultury żydowskiej i kultury tych miast jest dla mnie oddaniem szacunku dla pokoleń osób kiedyś tam mieszkających. Ideą przyświecającą wystawie jest pokazanie, że ludzie, którzy nie mieli styku z kulturą żydowską przebywają w miejscach oświetlonych refleksem żydowskim.

Skąd pomysł wystawy?

Interesuję się filozofią, religią, wierzeniami, ludźmi. Kwestią żydowską zajmowałam się w takim samym zakresie, jak innymi. Kiedy dostałam propozycję zrobienia wystawy, długo nad tym myślałam, miałam kilka pomysłów. Jednak dopiero, gdy ludzie zaczęli dzielić się ze mną różnymi przedmiotami, zaczęliśmy rozmawiać, byłam pewna jak zrobić wystawę. Stwierdziłam, że pokazanie detali, w sposób symboliczny będzie najlepiej odzwierciedlać moją fascynację różnymi kulturami i religiami, także judaistyczną.

Co będzie działo się z wystawą po festiwalu?

Chciałabym, aby była w Cafe TelAviv, poza tym obiecałam Beit Polska, że będzie do ich dyspozycji. Będzie żyła swoim życiem.

Co wystawa, spotkanie z ludźmi, którzy pomagali ją tworzyć, zostawiła w Pani?

Olbrzymi ślad. To było wielkie odkrycie. Teatr Baj – teatr lalek, był kiedyś ośrodkiem wychowawczym dla dzieci żydowskich, niezwykłe miejsce. Mieszkam obok tego, a nie miałam pojęcia. To odkryło przede mną zupełnie nowy świat. Nawiązałam wiele cudownych przyjaźni.